Η ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΘΩΜΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΜΙΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ ΤΟΥ

Αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι.

Χριστός Ανέστη.

 Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, με απλότητα αλλά και σαφήνεια,  περιγράφει τη θαυμαστή εμφάνιση του Κυρίου στους μαθητές Του το εσπέρας της ευλογημένης   εκείνης   ημέρας  της  Ανάστασης, της   « Μίας των Σαββάτων ». Ενώ, λέει, ήταν συγκεντρωμένοι οι μαθητές στο υπερώο , φοβούμενοι τους Ιουδαίους , ήρθε ο Ιησούς χωρίς να ανοίξουν οι πόρτες, στάθηκε στο μέσο  και τους μετέδωσε την ειρήνη Του από την οποία  τόσο  είχαν  ανάγκη οι ανήσυχες καρδιές τους. Για να επιβεβαιώσει δε τη γνησιότητα της παρουσίας Του, τους έδειξε τα χέρια και την πλευρά Του όπου διακρίνονταν τα σημάδια των καρφιών και της λόγχης.. Έτσι, αφού βεβαιώθηκαν οι μαθητές,  χάρηκαν που είδαν τον Κύριο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΣ

Ἐχθροὺς ὁ τέμνων Γεώργιος ἐν μάχαις,
Ἑκὼν παρ' ἐχθρῶν τέμνεται διὰ ξίφους.
Ἦρε Γεωργίου τρίτῃ εἰκάδι αὐχένα χαλκός.

Βιογραφία
Ο λαοφιλής Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος γεννήθηκε περίπου το 275 μ.Χ. στην Καππαδοκία, από γονείς χριστιανούς. Ο πατέρας του, μάλιστα, πέθανε μαρτυρικά για το Χριστό όταν ο Γεώργιος ήταν δέκα χρονών. Η μητέρα του τότε τον πήρε μαζί της στην πατρίδα της την Παλαιστίνη, όπου είχε και τα κτήματα της. Όταν έγινε 18 χρονών, στρατεύθηκε στο ρωμαϊκό στρατό. Αν και νέος στην ηλικία, διεκπεραίωνε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις τέλεια. Όλοι τον θαύμαζαν για το παράστημα του. Γι' αυτό, γρήγορα τον προήγαγαν σε ανώτερα αξιώματα και του έδωσαν τον τίτλο του κόμη και ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ.

Το νόημα του Σταυρού και της Ανάστασης του Χριστού

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου

...Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μιλούμε για τον σταυρικό θάνατο του Χριστού συνδεδεμένο με την Ανάστασή Του. Γιατί Σταυρός χωρίς την Ανάσταση είναι μια σκληρή και αδήριτη πραγματικότητα, και Ανάσταση χωρίς τον Σταυρό είναι μια ψεύτικη και συναισθηματική κατάσταση. Όταν κάνουμε λόγο για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, δεν το εννοούμε αφηρημένα και στοχαστικά, αλλά για την απαλλαγή του ανθρώπου από την τυραννία και την φρικτή φυλακή του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου. Με τον Σταυρό και την Ανάστασή Του ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο, και έτσι μας έδωσε την δυνατότητα να υπερβούμε και εμείς τους τρεις αυτούς εχθρούς. Κυρίως πρέπει να σημειώσουμε ότι με την θυσία του Χριστού και την Ανάστασή Του μπορούμε να υπερβούμε την θνητότητα και την κτιστότητά μας. Από την ημέρα που γεννιόμαστε έχουμε μέσα στην βιολογική μας ύπαρξη τον θάνατο, που εκδηλώνεται με πολλές μορφές, όπως με την ασθένεια, την φθορά του σώματος, τις ανασφάλειες, την αύξηση της ηλικίας, τα πάθη της αυτοσυντηρήσεως, της φιλαργυρίας κλπ. Όλοι οι άνθρωποι περνούν στην ζωή τους την διαδικασία του θανάτου. Το παιδί στην ηλικία των 8-10 ετών καταλαβαίνει ότι ο θάνατος είναι μη αναστρέψιμο γεγονός. Ο έφηβος βλέπει την βασανιστικότητα του θανάτου. Ο μεσήλικας βλέπει τα χρόνια να περνούν χωρίς σκοπό και νόημα, και ο συνταξιούχος περνά μια τρομερή κρίση, πορευόμενος προς τον θάνατο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία με τον τονισμό της Ανάστασης, δίνει μια διέξοδο στο υπαρξιακό κενό του ανθρώπου.

ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι

Χαίρεται.

Όπως κάθε χρόνο από την Παρασκευή του Λαζάρου έως και την Δευτέρα του Θωμά, απέχω από διαδικτυακές αναρτήσεις, βιώνοντας έντονα μπορώ να πω τις Άγιες αυτές ημέρες, αποχαιρετώ με το παρακάτω ποίημα και σας χαιρετώ και εύχομαι ολόψυχα να είμαστε γεροί άπαντες στην Του Χριστού Αγία Ανάσταση. Καλό Πάσχα. Θα τα πούμε εκ νέου με το Χριστός Ανέστη.

Πως η αντι-εξουσιαστική πρόταση του ευαγγελίου, κατάντησε συστημικός ιστορικός συμβιβασμός

του π.Δημητρίου Θεοφίλου, από το Amen.gr


«Η εκκλησία Γεννήθηκε σε σπήλαιο
Ανδρώθηκε σε κατακόμβες και κατέληξε να
Σέρνεται ημιθανής σε μέγαρα, όπου φθείρεται συναλλασσόμενη με την εξουσία».
 Η ευαγγελική περικοπή της Ε΄ Κυριακής των Νηστειών, η οποία έχει ως θεματικό επίκεντρο, το αίτημα των γιών του Ζεβεδαίου (Μαρκ. 10.35-45), τοποθετεί τα πράγματα στη θέση τους, και μας επαναφέρει πίσω, μακριά από παρανοήσεις και ξαστοχήματα ενδοϊστορικών αποκλίσεων, σχετικά με τα όσα έζησε και δίδαξε ο Χριστός.

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΗΝ Ε´ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Ἡ ἐξασφάλιση τῶν πρωτείων

 Ὁ Κύριος, ὅπως ἀναφέρει ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Ε´ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν βαδίζει πρός τό μαρτύριο. Ἀπό τή ἄλλη πλευρά οἱ μαθητές του ὀνειρεύονται μεγαλεῖα. Τούς προλέγει τόν σταυρικό Του θάνατο καί ἐκεῖνοι, χωρίς νά πολυκαταλαβαίνουν τήν τραγικότητα τῆς προφητείας, διαποτισμένοι ἀπό τό κοσμικό πνεῦμα τῆς φιλοδοξίας, ποθοῦν τιμητικές διακρίσεις. Ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης σπεύδουν νά προλάβουν τούς ἄλλους στήν ἐξασφάλιση τῶν πρωτείων.

Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

Ἀπῆρε πνεῦμα, σάρξ ἀπερρύη πάλαι.
Τὸν ὅστινον γῆ κρύπτε νεκρὸν Μαρίας.
Πρώτῃ Ἀπριλίου Μαρίη θάνεν εὖχος ἐρήμου.

Βιογραφία
Τον βίο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας συνέγραψε ο Άγιος Σωφρόνιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων (τιμάται 11 Μαρτίου), ο οποίος συνέγραψε διάφορα ασκητικά και υμνογραφικά κείμενα που διαποτίζονται από το πνεύμα της Ορθοδόξου θεολογίας και της ασκητικής παραδόσεως.

ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ

Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης
ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ

«Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;»

Εἰσαγωγή, νεοελληνικὴ ἀπόδοσις, σχόλια:
Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών
ᾨδαί [Α] [Β] [Γ] [Δ] [Ε] [Ϛ] [Κοντάκιον] [Μακαρισμοί] [Ζ] [Η] [Θ]

[Πρόλογος] [Εἰσαγωγή]

Πρόλογος
Ὁ Μέγας Κανών, ποὺ συνέθεσε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ἱεροσολυμίτης, ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης κι ἕνας ἀπ᾿ τοὺς πιὸ ἐξέχοντες ἐκπροσώπους τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποιήσεώς μας, εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ὑπέροχους καὶ περισσότερο γνωστοὺς ὕμνους στὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα. Ψάλλεται τμηματικὰ τὶς τέσσερις πρῶτες ἡμέρες τῆς Καθαρῆς Ἑβδομάδας καὶ ὁλόκληρος τὴν Πέμπτη τῆς ε´ ἑβδομάδας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἀποτελεῖ ἕνα ἐγερτήριο σάλπισμα ποὺ ἀποβλέπει στὸ νὰ φέρει τὸν ἄνθρωπο σὲ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει μέσα ἀπὸ τὴ συντριβὴ καὶ τὴ μετάνοια κοντὰ στὸν Θεό.

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΎΣΕ Η ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΚΑΙ Η ΝΗΣΤΕΊΑ

Αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι.

Χαίρεται.

Την στιγμή που, ο Κύριος κατέβηκε από το  Θαβώριο όρος, ακριβώς μετά την Θεία Μεταμόρφωση, ένας δυστυχισμένος πατέρας τρέχει κοντά του, για να Του πει αυτό που τον βασανίζει, να του πει  τον μεγάλο πόνο της καρδιάς του: Διδάσκαλε, σου έφερα τον γιο μου, που τον κυρίευσε δαιμονικό πνεύμα και του πήρε τη φωνή. Υποφέρει πολύ! Όταν τον πιάσει, τον ρίχνει στη γη, τον κάνει ν’ αφρίζει, να τρίζει τα δόντια του και τον αφήνει ξερό και αναίσθητο. Πολλές φορές τον έριξε στη φωτιά και στο νερό για να τον εξοντώσει. Παρακάλεσα τους μαθητές σου να τον ελευθερώσουν, αλλά δεν μπόρεσαν.

Τότε ο Κύριος γεμάτος παράπονο και αγανάκτηση φωνάζει:

— Ω γενεά που παραμένεις άπιστη και διεστραμμένη, ενώ είδες τόσα θαύματα! Μέχρι πότε θα είμαι μαζί σας και θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον μου εδώ.

Μόλις έφεραν τον δυστυχισμένο  νέο μπροστά στον Κύριο, αυτό που είδε ο κόσμος, ήταν φοβερό. Το πονηρό πνεύμα άρχισε να ενεργεί, έπιασαν σπασμοί το νέο και αφού έπεσε στη γη αρχίζει να βγάζει αφρούς, από το στόμα του.

Δεν μπορεί όμως να μιλήσει, να αρθρώσει έστω και μία λέξη και ακούγονται άναρθρες κραυγές και ουρλιαχτά, που συγκλονίζουν τις καρδιές των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί και έβλεπαν. Ο νέος δεν μπορεί να μιλήσει, να εκφράσει την ικεσία του στον Κύριο, να ζητήσει τη σωτηρία του. Κι αντί γι’ αυτόν παρακαλεί ο πατέρας.

Εδώ έχουμε την περίπτωση ενός δαιμονισμένου παιδιού. Όμως ο ακατονόμαστος  και με πολλούς άλλους τρόπους πειράζει και ενοχλεί τους ανθρώπους, ιδιαιτέρα στη σημερινή εποχή μας, πόσοι νέοι, δε ζουν μακριά από τον Θεό και υποφέρουν κυριευμένοι από τα δαιμονικά τους πάθη. Βασανίζοντας του εαυτούς του, αλλά και τους γύρο από αυτούς ανθρώπους και το συγγενικό τους περίγυρο. Κι όταν αυτός ο συγγενικός περίγυρος, είναι άνθρωποι του Θεού, ο πόνος τους είναι χειρότερος, γιατί καταλαβαίνουν την κατάσταση των αγαπημένων τους.

Όμως ο τραγικός και δυστυχισμένος πατέρας  του Ευαγγελίου δίνει σ’ όλους μας  ένα μεγάλο δίδαγμα. Όταν οι δικοί μας άνθρωποι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να προσευχηθούν για τον εαυτό τους, να προσευχόμαστε εμείς γι’ αυτούς και να παρακαλούμε για την μετάνοια και την Σωτηρία τους. Κάθε φορά που βλέπουμε στην Εκκλησία την απουσία των νέων, ας κάνουμε προσευχή εμείς γι’ αυτούς. Ας πονέσουμε εμείς για το δικό τους μαρτύριο. Ας κλάψουμε εμείς για το δικό τους δράμα. Και να είμαστε βέβαιοι ότι τα δικά μας δάκρυα, οι δικές μας ικεσίες, θα μαλακώσουν κάποτε τις ψυχές πολλών νέων, θα φέρουν τη μετάνοια και την επιστροφή τους.

 

Ο πατέρας όμως, δε σταματά εκεί, συνεχίζει την ικεσία του. Κύριε, λυπήσου μας και βοήθησέ μας, κάνε κάτι. Όμως ο Ιησούς του αποκρίνεται: Εσύ εάν μπορείς να πιστεύσεις, τότε όλα είναι δυνατά σ’ εκείνον που πιστεύει. Κι αμέσως ο πατέρας γεμάτος δάκρυα φωνάζει: Πιστεύω, Κύριε, βοήθησέ με στην ολιγοπιστία μου.

Τότε ο Ιησούς Χριστός με θεϊκή εξουσία λέει: Πνεύμα άλαλο και κουφό, εγώ σε διατάζω, βγες από αυτόν και μην ξαναμπείς ποτέ μέσα του. Και το πονηρό πνεύμα, αφού έκραξε και μούγκρισε , έφυγε αφήνοντάς τον νέο, κάτω στη γη σαν νεκρό. Τότε ο Κύριος τον έπιασε από το χέρι και τον σήκωσε. Οι μαθητές εμβρόντητοι Τον ρωτούν: Γιατί, Κύριε, εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλουμε το πονηρό πνεύμα; Κι Εκείνος απαντά: Αυτό το  γένος, αυτό το είδος του δαιμονίου δεν φεύγει, από τον άνθρωπο, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.

Όταν ο άνθρωπος, προσεύχεται, σε συνδυασμό με νηστεία, τροφών και παθών και κακών συνηθειών, αυτό από μόνο του, του προσδίδει το στοιχείο της ασκήσεως, αλλά και της θυσία, μα και της προσφοράς, δεν δυσκολεύεται, δεν κουράζεται ψυχικά στην προσευχή του, ταπεινώνεται, γνωρίζει τον εαυτό του, και προετοιμάζετε το σώμα του με τον κατάλληλο τρόπο, να μην γίνεται εμπόδιο αλλά να υπηρετεί την ψυχή την ώρα της προσευχής.

Αυτά τα δύο όπλα σε σύνδεσμο μα καλεί η ο Κύριος να χρησιμοποιήσουμε για να σωθούμε, την προσευχή και την νηστεία. Με το καλό στη Αγία Ανάσταση.

Γόρτυνα 30/03/2014

Πατήρ Δημήτριος.

"Σύμβολα κενά περιεχομένου, που πάγωσαν στη πάροδο του χρόνου"

του π.Δημητρίου Θεοφίλου,


Για άλλη μια φορά – χρονιά, ανεπίγνωστοι ξανά εθνικοί εορτασμοί, αδάπανες ομιλίες της «πεντάρας», παρελάσεις «αποκριάτικου χαρακτήρα», με παιδιά βαριεστημένα, που δυσκολεύονται να πάρουν τα πόδια τους.
Παρ’ όλη τη σοβούσα κρίση οι «εξέδρες των επισήμων» είναι κατάμεστες, από πολιτική, στρατιωτική – αστυνομική και εκκλησιαστική ηγεσία, δηλαδή την πεμπτουσία, της συστημικής κρίσης.
Κάθε φέτος όλο και περισσότερο, κάνει την εμφάνισή της, μια  φοβική ανασφάλεια της εξουσίας,  με τη αστυνομία να κρατάει μακριά το «ψηφοφόρο λαό!!!» από τους «ηγέτες» του, τα μέτρα «ασφαλείας» δρακόντεια, ιδίως στις μεγάλες πόλεις. Κάποιοι μέσα σε αυτό τον συμφερτό του χάους, είναι ανεπίγνωστα χαρούμενοι για τη φιέστα, κάποιοι άλλοι παραμένουν προβληματισμένοι και αρκετοί έχουν μια ΟΡΓΗ …μα μια ΟΡΓΗ…  που είναι ικανή, αν σπάσει το «φράγμα»,  να πνίξει πολλούς «τυράννους» και άπειρα «ψέματα», που μας βασανίζουν στο σήμερα και μας στερούν το αύριο.

Η ΠΡΟΣΚΎΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΊΟΥ ΣΤΑΥΡΟΎ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΣΗΜΈΡΙΝΗ ΚΡΙΣΗ

Αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι.

Χαίρεται.

Έχουμε την χαρά, κατά την περίοδο της Άγιας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να βρισκόμαστε σε μια περίοδο μεγάλης δοκιμασίας, εξετάσεων και ενός αγώνα. Ενός αγώνα που αν θα μας βγάλει νικητές, θα μας περάσει από τον θάνατο στην ζωή.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΤΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Του Σεβ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου.

Κάθε ανθρώπινη πολιτεία έχει ένα νομικό πλαίσιο μέσα στο oποίο κινείται, γιατί είναι γεγονός ότι μετά την πτώση του ανθρώπου οι συνθήκες ζωής γίνονται δύσκολες. Ο άνθρωπος περιέπεσε στον σκοτασμό του νου και άλλαξαν οι σχέσεις του και με τον Θεό και με τον συνάνθρωπο. Ο άνθρωπος με σκοτισμένο νου γίνεται ιδιοτελής, φίλαυτος, αυτάρκης, εμπαθής και αυτό έχει τραγικές συνέπειες για την ζωή της κοινωνίας. Γι' αυτόν τον λόγο εμφανίσθηκαν πολλοί νομοθέτες που αγωνίσθηκαν και αγωνίζονται να κάνουν υποφερτές τις κοινωνικές συνθήκες. Έτσι τα ανθρώπινα πολιτεύματα στηρίζονται στην λογική, στην ανθρώπινη εφευρετικότητα και, φυσικά, όλα εξαρτώνται από τις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες, αλλά και την δυνατότητα θεραπείας.

Οι φονευθέντες Αββάδες της Ιεράς Λαύρας Αγίου Σάββα. Αγίου Στεφάνου του Μελωδού

Οι φονευθέντες Αββάδες της Ιεράς Λαύρας Αγίου Σάββα.



Διήγηση για τους φονευθέντες Αββάδες
Στην Ιερά Λαύρα του Αγίου Σάββα.


       Την εποχή αυτή πέθαναν στη Λαύρα του Αγίου Σάββα Πατέρες, με μαρτυρικό θάνατο, τον οποίο περιέγραψε σαν αυτόπτης μάρτυρας ο Άγιος Στέφανος ο Μελωδός, που υπήρξε Αγιοπολίτης και Σαββαϊτης ( + 807), με προτροπή του Ηγουμένου της Λαύρας Βασιλείου, ο οποίος απουσίαζε τον καιρό της επιδρομής των βαρβάρων. Και είναι αλήθεια ότι το έργο του δεν γράφει όνομα, αλλά στη βιογραφία του Αγίου Στεφάνου του Θαυματουργού ο συγγραφέας της Λεόντιος, μιλώντας για κάποιον ευσεβή άνθρωπο, συμμαθητή του αββά Θεοκτίστου, λέει ότι αυτός εντάχθηκε στο σύνολο των Πατέρων που θανατώθηκαν από τους βαρβάρους στην Μεγίστη Λαύρα, «των οποίων τη διήγηση συνέγραψε ο πανάρετος αββάς Στέφανος, το καύχημα της Λαύρας μας».  Το έργο αυτό έχει την εξής επιγραφή: «Εξήγησις, ήτοι μαρτύριον των Αγίων Πατέρων, των αναιρεθέντων υπό των βαρβάρων, ήγουν Σαρακηνών, εν τη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου πατρός ημών Σάββα». Ο Στέφανος έκανε πολλούς κανόνες για τους φονευθέντες στη Λαύρα την 20η Μαρτίου.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

                Οι άνθρωποι ταυτίζουν την πίστη στο Θεό με μία εσωτερική, βιωματική κατάσταση που πηγάζει από την παράδοση της κοινότητας στην οποία ο άνθρωπος είναι ενταγμένος, από την οικογένεια, από την αναζήτηση του καθενός, από τον φόβο και την ανάγκη, που ενισχύουν την ανθρώπινη αγωνία για στηρίγματα, τα οποία υπερβαίνουν τα όρια του αισθητού. Χωρίς να αρνείται κάποιος αυτές τις ταυτίσεις, εντούτοις δεν μπορεί παρά να σταθεί σε μία παράμετρο, η οποία μας διαφεύγει. Είναι η παιδεία, την οποία μας θυμίζει η χρονολογική συγκυρία να συνεορτάζουμε την μνήμη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων με την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Των αθλητών του Χριστού που δεν υπολόγισαν την παγωμένη λίμνη και το μαρτύριο κι εκείνων των πνευματικών μορφών, οι οποίοι τόλμησαν να τα βάλουν με τους αυτοκράτορες και τα ιδεολογικά, πολιτικά και θρησκευτικά κατεστημένα της εποχής τους και να κρατήσουν ανόθευτη την πίστη στην τιμή των εικόνων.

Τα πάθη και η απάθεια στη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

του  π. Ειρηναίου Λαφτσή.


 Η Αγία μας Εκκλησία τιμά σήμερα, Β’ Κυριακή των Νηστειών, την μνήμη ενός μεγάλου Θεολόγου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Τιμούμε την μνήμη του δύο φορές τον χρόνο. Πρώτη στις 14 Νοεμβρίου, που είναι η ημέρα της οσιακής του κοίμησης το έτος 1359, και δεύτερη την σημερινή Κυριακή της Μ.Τεσσαρακοστής, την πρώτη μετά την μεγάλη εορτή της Ορθοδοξίας επειδή η νίκη επί των θεωριών του Βαρλαάμ θεωρείται εφάμιλλη της νίκης κατά των εικονομάχων. Τόσο σπουδαία θέση έχει η σημερινή ημέρα για την ζωή της Εκκλησίας.

Η ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι.

Χαίρεται.

Όποιος καταφύγει στα πραχτικά και τις αποφάσεις, της 7^ης οικουμενικής συνόδου, που ασχολήθηκε με το θέμα των εικόνων εκεί θα βρει ποια είναι η σημασία και το νόημα των εικόνων.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διατήρησε, ένα μεγάλο πνευματικό πλούτο. Η τιμή των εικόνων, έχει μια πάρα πολύ σημαντική θέση, στην παράδοση των ορθοδόξων και αυτό γιατί, η εικόνα δεν είναι μια απλή απεικόνιση, ούτε είναι ένα απλό διακοσμητικό στοιχειό, ή μια ζωγραφική απεικόνιση  της Αγίας Γραφής. Είναι ένα ισότιμο Ευαγγελικό Μήνυμα, ένα σκεύος λατρείας που συμμετέχει στη λειτουργική ζωή. Ο σημαντικός ρόλος της εικόνας φαίνεται φανερά στο πέρασμα της Ιστορίας, από την εποχή της λατρείας των ειδώλων, με αποκορύφωμα την εικονομαχική περίοδο.

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Από την Καθαρά Δευτέρα και για τις επόμενες πέντε εβδομάδες, θα ακούγεται κάθε Παρασκευή στις Εκκλησίες ο Ακάθιστος Ύμνος. Ο Ύμνος αυτός, που από ποιητικής και μελωδικής πλευράς θεωρείται ένας από τους ωραιότερους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έχει ιδιαίτερη σημασία τόσο για την Θρησκεία, όσο και για το Έθνος.

…Ει μη εν προσευχή και νηστεία»

Δεν μπορεί να υπάρξει Σαρακοστή χωρίς νηστεία. Όμως φαίνεται ότι πολλοί άνθρωποι σήμερα ή δεν παίρνουν τη νηστεία στα σοβαρά ή, αν την παίρνουν, παρεξηγούν τον πραγματικό πνευματικό σκοπό της. Για μερικούς νηστεία σημαίνει ένα συμβολικό «σταμάτημα» σε κάτι, για μερικούς άλλους νηστεία είναι μια προσεκτική τήρηση των νηστευτικών κανόνων.Για μερικούς νηστεία σημαίνει ένα συμβολικό «σταμάτημα» σε κάτι, για μερικούς άλλους νηστεία είναι μια προσεκτική τήρηση των νηστευτικών κανόνων.Αλλά και στις δυο περιπτώσεις σπάνια η νηστεία συνδέεται με την όλη προσπάθεια της Μεγάλης Σαρακοστής. Θα πρέπει πρώτα πρώτα να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη διδασκαλία της Εκκλησίας για τη νηστεία και ύστερα να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: Πώς μπορούμε εμείς να εφαρμόσουμε αυτή τη διδασκαλία στη ζωή μας;Η νηστεία ή η αποχή από τις τροφές δεν είναι αποκλειστικά μια χριστιανική συνήθεια.

Η ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

Ευαγγέλιο Κυριακής: Ματθ. κε’ 31-46

31 Ὃταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, 32 καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, 33 καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. 34 τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 35 ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 36 γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. 37 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; 38 πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 39 πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; 40 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 41 τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. 42 ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, 43 ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. 44 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; 45 τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. 46 καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

Αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι.

Χαίρεται

Με τη χάρη του Θεού φτάσαμε και στην Κυριακή της Αποκριάς. Μπήκαμε και στην εβδομάδα της Τυρινής και πορευόμαστε ολοταχώς προς την Αγία και Μεγάλη τεσσαρακοστή. Δεν μπορεί κανείς να μην αναφέρει λίγα λόγια για αυτή τη μοναδική περιγραφή του Ευαγγελίου μας. Και να μην πει δύο λόγια για την πραγματική μορφή του παραδείσου και της κόλασης.

Μνήμην επιτελούμεν πάντων των απ’ αιώνος κεκοιμημένων ευσεβών πατέρων και αδελφών ημών.

Του Οσίου Πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου.

Το Σάββατον προ της Απόκρεω, Μνήμην επιτελούμεν πάντων των απ’ αιώνος κεκοιμημένων ευσεβών πατέρων και αδελφών ημών.

Αμνημόνησον πταισμάτων νεκροίς, Λόγε,
Τα χρηστά νεκρά σπλάγχνα Σου μη δεικνύων.

Το Σάββατον αυτό, που προηγείται της Κυριακής της Δευτέρας Παρουσίας, οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν, να επιτελώμεν μνήμην όλων των απ’ αιώνως ευσεβώς τελευτησάντων ανθρώπων, από φιλανθρωπίαν εις τούτο κινούμενοι. Επειδή γαρ ανάμεσα εις τόσων λογιών θανάτους, που συμβαίνουν εις τους ανθρώπους, ίσως πολλοί πένητες και άποροι, δεν ηξιώθησαν των εκκλησιαστικών ψαλμωδιών και μνημοσύνων, δια τούτο οι θείοι Πατέρες διέταξαν, να κάμνη η Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία μνημόσυνα κοινά δια όλους, δια να περιλαμβάνωνται μέσα εις τα κοινά και όσοι κατά μέρος δεν έτυχον των συνήθων μνημοσύνων, από κάποιαν αφορμήν. Ταύτην δε την περί των μνημοσύνων διάταξιν, από τους Ιερούς Αποστόλους έλαβον οι Πατέρες, κατά παράδοσιν, διδάσκοντες ότι τα υπέρ των κεκοιμημένων γινόμενα, μεγάλην εις αυτούς προξενούν ωφέλειαν.